Εύηχη πόλη 2018

Μουσείο εκπαίδευσης ''ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΣΟΛΑΚΗΣ''

 
Αν ενδιαφέρεστε να γίνετε μέλος  του «ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΙΛΩΝ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΒΕΡΟΙΑΣ – ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΣΟΛΑΚΗΣ» παρακαλούμε να στείλετε τα στοιχεία σας (ονοματεπώνυμο και τηλέφωνο επικοινωνίας)  στο grammatia@veriaculture.gr και θα επικοινωνήσουμε μαζί σας το συντομότερο δυνατό για την αίτηση εγγραφή σας.

Αγορά εισιτηρίων - Πληροφορίες

Αγορά εισιτηρίων από τη Γραμματεία της Κ.Ε.Π.Α

Χώρος Τεχνών
3ος όροφος
Δ/νση : Π.Μελά και Μπιζανίου

Μέρες και ώρες :
Δευ-Πα 8.00 – 15.00

Τηλ επικοινωνίας
23310 78100, 23310 78120

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
«Σοφία σε θυμάμαι» της Τάνιας Χαροκόπου PDF Εκτύπωση
27–31/3,Α ντωνιάδειος Στέγη Γραμμάτων Τεχνών 
 
Εβδομάδα Θεάτρου/ αφορμή η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου
Διοργάνωση: Κ.Ε.Π.Α. Δήμου Βέροιας .
Σε συνεργασία με τους  : εταιρεία παραγωγής «TEXNIS» , ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Βέροιας και  εταιρεία παραγωγής «ΛΥΚΟΦΩΣ».
 
Τετάρτη  28  Μαρτίου
«Σοφία σε θυμάμαι» της Τάνιας Χαροκόπου, σε σκηνοθεσία Μενέλαου Τζαβέλλα 
 
Η ταραχώδης ζωή της Σοφία Βέμπο «της δικής μας Σοφίας», μέσα απο δικές της διηγήσεις και νοσταλγικές αναπολήσεις, πλήρως τεκμηριωμένες, σε κείμενα της Τάνιας Χαροκόπου και σκηνοθεσία Μενέλαου Τζαβέλλα, θα ζωντανέψει επι σκηνής, στη Βέροια, σαράντα χρόνια μετά απο το τελευταίο της ταξίδι ....
 
Η γυναίκα «θρύλος», που αγάπησε και αγαπήθηκε, που δόξασε την πατρίδα αλλά και δοξάστηκε, η γυναίκα που ερμήνευσε σημαντικά τραγούδια, αλλά και αυτή, που καθιέρωσε τα αρχοντορεμπέτικα, εξιστορεί άγνωστες πτυχές της ζωής της, στοιχεία και καταστάσεις, με μια αφήγηση συνταρακτικά απλή και ανθρώπινη.
 
Η συγκλονιστική καριέρα της Σοφίας, τα τραγούδια της, τα ερωτικά της σκιρτήματα, η δυναμική φιλόδοξη προσωπικότητά της, μεταφέρονται στην σκηνή, απο την Γεωργία Ζώη μια από της σημαντικότερες ηθοποιούς της Ελληνικής θεατρικής σκηνής, που ενσαρκώνει αυτόν τον τόσο νευραλγικό ρόλο και ερμηνεύει ζωντανά, τα σπουδαιότερα τραγούδια της ηρωίδας, συνοδευόμενη από ακορντεόν.
 
Λίγα λόγια για το έργο:
 
Η Σοφία στο απόγειο της καριέρας της και στα πλαίσια μιας τελευταίας συνέντευξής της, αναπολεί την πορεία της ζωής της.
Συγκινησιακά φορτισμένη, περιγράφει γεγονότα ευχάριστα αλλά και δυσάρεστα, που την σημάδεψαν απλά αλλά και σημαντικά.
Για πρώτη φορά στη ζωή της, εξιστορεί απροσδόκητες καταστάσεις, επαναφέρει στην μνήμη της πρόσωπα, παραστάσεις, ευχάριστες στιγμές, ερωτικές συμπεριφορές και αποκαλύπτει ιστορικά γεγονότα, σε μια διήγηση βγαλμένη από την καρδιά της. 
Αναπολεί και χαίρεται, θυμάται και συγκινείται και με πραγματική έκφραση αγάπης για τα τραγούδια της, ερμηνεύει μοναδικά τις μεγαλύτερες επιτυχίες της.
 
Παραγωγή: TEXNIS Οργάνωση Θεάματος 
 
Διανομή: 
Γεωργία Ζώη 
Ηλίας Μιχαήλ
Σπύρος Νίκας (ακορντεόν)
 
Συντελεστές:
Κείμενο: Τάνια Χαροκόπου
Σκηνοθεσία: Μενέλαος Τζαβέλλας
Καλλιτεχνικός σχεδιασμός (σκηνικά – κοστούμια): Ανθή Πετρουλάκη
Μουσική επιμέλεια: Χρήστος Δήμας
Βοηθός σκηνοθέτη: Τάνια Χαροκόπου
Φωτογραφίες – Video art: Δημήτρης Καραντινόπουλος
 
Υπο την Αιγίδα του Ομίλου Unesco Πειραιώς & Νήσων
 
Αντωνιάδειος Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών, ώρα 9.00μ.μ
Είσοδος 10€ (προπώληση)
 
Προπώληση εισιτηρίων: (Έναρξη προπώλησης Tρίτη  20/03 )
 
ΧΩΡΟΣ ΤΕΧΝΩΝ ΔΗΜΟΥ ΒΕΡΟΙΑΣ, Π.Μελά & Μπιζανίου γωνία, τηλ 2331078100 γραμματεία ΚΕΠΑ & γραμματεία ΔΗΠΕΘΕ, 2331078140 
 
Βιβλιοπωλείο  ΕΠΙΚΑΙΡΟ, Βενιζέλου  36, τηλ.2331024612
 
Καφέ ΜΠΡΙΚΙ, Μητροπόλεως  44, τηλ. 2331020201
 
Ουζερί  ΣΤΑΣΟΥ ΜΥΓΔΑΛΑ, Μητροπόλεως 12  τηλ.   2331120327
 
ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ : Κ.Ε.Π.Α. Δήμου Βέροιας 
___________________________________________
 
 
«Η Κυρά της Ρω»του Γιάννη Σκαραγκά PDF Εκτύπωση
Εβδομάδα Θεάτρου/ αφορμή η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου
 
Παρασκευή    30  Μαρτίου
«Η Κυρά της Ρω»του  Γιάννη Σκαραγκά
στον ομώνυμο ρόλο η Φωτεινή Μπαξεβάνη
 
«Θέλω αντί για ίχνη, να αφήσω μια σημαία. Του ασήμαντου ανθρώπου, του κυριακάτικου τραπεζιού, της αρχαίας χαράς.» 
 
Η Κατερίνα Μπερδέκα σκηνοθετεί τη Φωτεινή Μπαξεβάνη σε ένα συγκινητικό και βαθιά ανθρώπινο κείμενο  που εμπνέεται από την ηρωική φιγούρα της Κυράς της Ρω για να μεταφέρει επί σκηνής την Δέσποινα, τον ιδιαίτερο κόσμο μιας γυναίκας που κουβαλάει ένα κομμάτι από τις καρδιές και τον χαρακτήρα όλων των Ελλήνων, ένα ταξίδι από την μοναξιά στην ελπίδα και την πίστη στο καλό που κρύβει ο άνθρωπος.

Ο μονόλογος εμπνέεται από τη ζωή της Δέσποινας Αχλαδιώτη, της επονομαζόμενης «Κυρά της Ρω». Γεννημένη στο Καστελλόριζο, η Δέσποινα τόλμησε να παντρευτεί τον άντρα που έβοσκε τα ζωντανά του πατέρα της κόντρα στη θέληση της οικογένειά της, δεν δίστασε να μετακομίσει μόνη μαζί του στο ακατοίκητο νησί της Ρω μένοντας  μόνη της για πολλά χρόνια  μετά το θάνατό του αλλά και να εναντιωθεί στους εχθρούς, υψώνοντας καθημερινά την ελληνική σημαία απέναντι από τα τουρκικά παράλια… 

Μέσα από ένα τρυφερό και ποιητικό κείμενο, ο  Γιάννης Σκαραγκάς εξυφαίνει το πορτρέτο μιας ελεύθερης γυναίκας με φόντο την πολύπαθη ιστορία του Καστελλόριζου του προηγούμενου αιώνα, το βαρύ σκηνικό των διαδοχικών πολέμων, τις αγωνίες και τις μύχιες σκέψεις της, τη μοναξιά αντιμέτωπη με τα στοιχεία της φύσης αλλά και την ελπίδα ότι μπορεί να κάνει τον κόσμο, καλύτερο.  Με το δικό της τρόπο.. 
 
Ο Γιάννης Σκαραγκάς εστιάζει στον απομονωμένο άνθρωπο και την ανεξάρτητη γυναίκα που επενδύει στη ζωή ακόμα κι όταν εκείνη τής επιφυλάσσει το πιο σκληρό της πρόσωπο. Συνθέτει την ανθρώπινη διάσταση μιας απλής, ευάλωτης γυναίκας και την αντιπαραβάλλει με το σύμβολο και την ηρωική φιγούρα. Πρόκειται για έναν απολογισμό χαράς, διάψευσης και πίστης, για την προσπάθεια του «ασήμαντου» ανθρώπου να δώσει νόημα στη σχέση του με τον κόσμο: Το γεγονός ότι η κυρά της Ρω νιώθει καθημερινά καθήκον της να ανεβοκατεβάζει την ελληνική σημαία, μπορεί να μην αλλάζει τον κόσμο, του δίνει όμως ένα ιδιαίτερο νόημα. Αποκαθιστά τη έννοια της λογικής στο μυαλό ενός ανθρώπου που βρίσκεται πάντα σε απόσταση και από εχθρούς και από φίλους. 
 
 Η Κατερίνα Μπερδέκα στήνει μια παράσταση επίκαιρη όπου η Κυρά της Ρω συμβολίζει αυτό το κομμάτι της ελληνικής ψυχής που αντλεί δύναμη από τα ελάχιστα και ανανεώνει τις αντοχές του, μέσα από την αλήθεια και το θάρρος να την αντιμετωπίσει.  Απομονωμένη και αντιμέτωπη με αντίξοες συνθήκες,  η Κυρά της Ρω γίνεται το πιο επίκαιρο και ουσιαστικό σύμβολο μιας χώρας που επανέρχεται στις βασικές της αρχές, τοποθετώντας ξανά τον άνθρωπο και τις ανάγκες του στο επίκεντρο της ιστορίας της. Ενσαρκώνει τη δύναμη του ανθρώπου και κυρίως την ελπίδα ότι, σε δύσκολες περιόδους, η ακεραιότητα και οι λύσεις δεν είναι υπόθεση των πολλών αλλά του καθένα μας ξεχωριστά.
 
Η παράσταση ανεβαίνει  στο Θέατρο Σφενδόνη μέχρι τις 22 Οκτωβρίου. Θα ακολουθήσει περιοδεία ανά την Ελλάδα.
 
Η παράσταση είναι βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα που κυκλοφορεί  από τις εκδόσεις Κριτική. 
 
ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ Η ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΑΧΛΑΔΙΩΤΗ- ΚΥΡΑ ΤΗΣ ΡΩ 
Η Δέσποινα Αχλαδιώτη γεννήθηκε το 1890 στο Καστελλόριζο. 
Από το 1927 με τον άντρα της τον Κώστα, εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην ακριτική νησίδα Ρω, δυτικά του Καστελλόριζου, εντελώς μόνοι τους,  για να ασχοληθούν με την κτηνοτροφία. Μετά το θάνατο του συζύγου της το 1940,  έζησε  στη Ρω με την τυφλή μητέρα της  και κατόπιν εντελώς μόνη της. 
 
Πρώτη φορά ύψωσε την ελληνική σημαία το 1929 αλλά  από την περίοδο της Κατοχής, όπου υπήρξε και μέλος της Αντίστασης, ύψωνε την ελληνική σημαία κάθε πρωί και την κατέβαζε με τη δύση του ήλιου μέχρι και τον θάνατό της.
 
Απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών, σε νοσοκομείο της Ρόδου, στις 13 Μαΐου του 1982. 
 
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΔΑ
Σπούδασε θέατρο στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών και στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας του Γιώργου Κιμούλη. 
Σκηνοθέτησε τα έργα: Drunk enough to say I love you της Κάριλ Τσέτσιλ, Την Τρίτη στο Σούπερμάρκετ του Εμμανουέλ Νταρλέ, Έγκλημα στα παρασκήνια του Γ.Μαρή, Κροκόδειλος του Φ.Ντοστογιέφσκι, Αρχιμάστορα Σόλνες του Χ.Ίψεν στο Από Μηχανής Θέατρο και τον Βυσσινόκηπο στα Παρασκήνια σε κείμενο που έγραψε με τον Στράτο Σωπύλη. 
Έχει γράψει και σκηνοθετήσει τα έργα, 6+1 τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα (Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας), Ξέχνα το (Ροές), 3΄΄ η μνήμη του χρυσόψαρουκαι άλλων ευτυχισμένων ζώων (Άδειος Χώρος της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου). 
Από το 2003 έως σήμερα είναι Διευθύντρια των θεατρικών παραγωγών των εταιριών Λυκόφως και Highway Productions του Γιώργου Λυκιαρδόπουλου. Από το 2007 έως το 2009 υπήρξε υπεύθυνη ρεπερτορίου στο θέατρο Χώρα. Οργάνωσε την πρώτη εφηβική παράσταση στην Ελλάδα με το έργο Chatroomτου Enda Walsh, στο θέατρο Χώρα. Συνεργάστηκε με την Εταιρεία Θεάτρου Συν-Επί(+,Χ) στο Από Μηχανής Θέατρο στο γραφείο Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης και ως Διευθύντρια των θεατρικών παραγωγών από το 2009 έως το 2014.
 
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ 
Πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας και σεναριογράφος, ο Γιάννης Σκαραγκάς έχει στο ενεργητικό του έξι βιβλία  (Επιφάνεια, Η πατρίδα της αφής, Το αινιγματικό βλέμμα του αγγέλου, Ο ουρανός που ονειρεύτηκες, Τρίαθεατρικά, Λαχτάραπουπερίσσεψεαπόχτες). Έχειεργαστείγιαπάνωαπόμίαδεκαετίαστοχώροτηςτηλεόρασης (Mega, Alpha) υπογράφονταςπέντεσειρές, αλλάκαιστονχώροτωνκινηματογραφικώνπαραγωγών. Γράφονταςσταελληνικά αλλά και στα αγγλικά, τα διηγήματά του δημοσιεύονται σε γνωστά αμερικανικά λογοτεχνικά περιοδικά όπως: Copper Nickel, World Literature Today, Tower Journal, Crannog, Midnight Circus, Spilled Milk, American Chordata κ.ά. Έχει γράψει επτά θεατρικά έργα: μεταξύ άλλων το αγγλικό Prime Numbers που έκανε πρεμιέρα στη Νέα Υόρκη το 2009 και ήταν υποψήφιο για τα New York Innovative Theatre Awards, καθώςκαιτοπιοπρόσφατοCourage, πουθακάνειπρεμιέραστηΖυρίχητονΔεκέμβριοτου 2017. ΕίναιμέλοςτηςΈνωσηςΕυρωπαίων Δημοσιογράφων. Έχει τιμηθεί ως συγγραφέας από κορυφαία ιδρύματα στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Το περιοδικό WorldLiterature Today τονέχει συμπεριλάβει το 2014 στη λίστα των 25 σημαντικών συγγραφέων από όλο τον κόσμο που επιμελήθηκαν τη βραχεία λίστα του βραβείου του.

Ταυτότητα Παράστασης
 
Σκηνοθεσία: Κατερίνα Μπερδέκα 
Σκηνικά-Κοστούμια: Γιώργος Γαβαλάς 
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Τσέλο:Τάσος Μισυρλής
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαριάνθη Μπαϊρακτάρη
Bοηθός σκηνογράφου: Μιχάλης Σαπλαούρας
Σχεδιασμός οπτικής ταυτότητας: Σάκης Στριτσίδης
Κατασκευή κοστουμιού:Χάρης Σουλιώτης
Παραγωγή: «Λυκόφως», Γιώργος Λυκιαρδόπουλος
 
Ερμηνεύει η Φωτεινή Μπαξεβάνη 
 
Προπώληση εισιτηρίων: (Έναρξη προπώλησης Tρίτη  20/03 )
ΧΩΡΟΣ ΤΕΧΝΩΝ ΔΗΜΟΥ ΒΕΡΟΙΑΣ, Π.Μελά&Μπιζανίου γωνία, τηλ 2331078100 γραμματεία ΚΕΠΑ &τηλ2331078140
γραμματεία ΔΗΠΕΘΕ.
Βιβλιοπωλείο  ΕΠΙΚΑΙΡΟ, Βενιζέλου  36, τηλ.2331024612
Καφέ ΜΠΡΙΚΙ, Μητροπόλεως  44, τηλ. 2331020201
Ουζερί  ΣΤΑΣΟΥ ΜΥΓΔΑΛΑ, Μητροπόλεως 12  τηλ.   2331120327
ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ : Κ.Ε.Π.Α. Δήμου Βέροιας 
___________________________________________
 
 
 
27 Μαρτίου Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου PDF Εκτύπωση
Κ.Ε ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Βέροιας
 
Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου (Δ.Ι.Θ.). Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Δ.Ι.Θ. επιλέγει κάθε φορά μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου από μια χώρα-μέλος για να γράψει το μήνυμα, το οποίο διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε σε όλον τον κόσμο. Κατά καιρούς μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου έχουν γράψει οι: Ζαν Κοκτώ, Άρθουρ Μίλλερ, Λώρενς Ολίβιε, Ζαν Λουί Μπαρώ, Πήτερ Μπρουκ, Πάμπλο Νερούδα, Ευγένιος Ιονέσκο, Λουκίνο Βισκόντι, Μάρτιν Έσλιν, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αριάν Μνουσκίν, Ρομπέρ Λεπάζ, Αουγκούστο Μποάλ, Τζούντι Ντεντς, Τζον Μάλκοβιτς, Ντάριο Φο κ.ά.
 
Φέτος το Μήνυμα Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου 2018 – Ευρώπη έχει γράψει ο Simon McBurney από το Ηνωμένο Βασίλειο (Ηθοποιός, συγγραφέας, σκηνοθέτης και συνιδρυτής του Théâtre de Complicité):
 
Μισό μίλι από τις Κυρηναϊκές ακτές, στη Βόρεια Λιβύη, βρίσκεται ένα τεράστιο βραχώδες καταφύγιο. 80 μέτρα πλάτος και 20 ύψος. Στην τοπική διάλεκτο το λένε Hauh Fteah. Το 1951 μια ραδιοχρονολόγηση έδειξε αδιάκοπη ανθρώπινη δραστηριότητα για τουλάχιστον 10.000 χρόνια. Ανάμεσα στα χειροποίητα αντικείμενα που ήρθαν στο φως ήταν ένα οστέινο φλάουτο, που χρονολογείται ανάμεσα σε 40 και 70.000 χρόνια. Σαν παιδί, όταν το άκουσα αυτό, ρώτησα τον πατέρα μου:
“Οι άνθρωποι τότε είχαν μουσική;”
Μου χαμογέλασε.
“Όπως όλες οι ανθρώπινες κοινότητες”.
 
Ήταν αρχαιολόγος με ειδίκευση στην Προϊστορία, ο πρώτος που έκανε ανασκαφές στο Hauh Fteah στην Κυρηναϊκή.
 
Είναι μεγάλη μου τιμή και νιώθω ευτυχής που είμαι ο Ευρωπαίος εκπρόσωπος της φετινής Παγκόσμιας Ημέρας του Θεάτρου.
 
Το 1963, ο προκάτοχός μου, ο μεγάλος Arthur Miller, καθώς η απειλή ενός πυρηνικού πολέμου έπεφτε βαριά στον κόσμο, είχε πει: “Όταν ζητούν να γράψεις σε μια εποχή, όπου η διπλωματία και η πολιτική διαθέτουν τόσο τραγικά ανίσχυρα και περιορισμένα μέσα, η επισφαλής και, μερικές φορές, όψιμη εμβέλεια της τέχνης πρέπει να αντέχει το βαρύ καθήκον να διατηρεί τους δεσμούς ανάμεσα στους ανθρώπους”.
 
Το νόημα της λέξης Drama προέρχεται από το Ελληνικό “δρᾶν”, που σημαίνει “ενεργώ”…και η λέξη θέατρο γεννιέται από το Ελληνικό “Θέατρον”, που στην κυριολεξία σημαίνει τον χώρο όπου κάποιος θεάται (βλέπει, παρατηρεί). Έναν χώρο, όπου όχι μόνο κοιτάζουμε, αλλά βλέπουμε, λαμβάνουμε και αντιλαμβανόμαστε. 2400 χρόνια πριν ο Πολύκλειτος ο νεότερος σχεδίασε το σπουδαίο θέατρο της Επιδαύρου. Αυτό το υπαίθριο θέατρο, που μπορούσε να φιλοξενήσει μέχρι 14.000 ανθρώπους, διέθετε μια ακουστική αξιοθαύμαστη. Ένα άναμμα σπίρτου στο κέντρο της σκηνής μπορεί να ακουστεί σε όλες τις 14.000 θέσεις. Όπως συνηθιζόταν στα Ελληνικά θέατρα, όταν έβλεπες τους ηθοποιούς έβλεπες μαζί και το τοπίο γύρω από το θέατρο και πέρα στον ορίζοντα. Μέσα σε εκείνο συγκεντρώθηκαν ταυτόχρονα όχι μόνο ορισμένες όψεις του Ελληνικού Κόσμου, η κοινότητα, το θέατρο και το φυσικό τοπίο, αλλά συνενώθηκαν και όλες οι εποχές. Καθώς το έργο ανέσυρε στο παρόν παλιούς μύθους, μπορούσες να κοιτάξεις πάνω από τη σκηνή, σε εκείνο που θα ήταν το απώτερο μέλλον σου. Στη Φύση. 
Μια από τις πλέον αξιοσημείωτες αποκαλύψεις της ανοικοδόμησης του σαιξπηρικού Globe στο Λονδίνο σχετίζεται και με αυτό που βλέπεις. Η αποκάλυψη αυτή έχει να κάνει με το φως. Σκηνή και αμφιθέατρο φωτίζονται το ίδιο. Καλλιτέχνες και κοινό μπορούν να κοιτάζονται μεταξύ τους. Πάντα. Όπου και να στρέψεις το βλέμμα βλέπεις ανθρώπους. Και ένα από τα επακόλουθα είναι η υπενθύμιση πως οι σπουδαίοι μονόλογοι, όπως, ας πούμε, του Άμλετ ή του Μάκβεθ δεν ήταν απλά προσωπικοί στοχασμοί αλλά δημόσιος διάλογος.
 
Ζούμε σε εποχή που είναι δύσκολο να δούμε καθαρά. Σε καμία άλλη στιγμή της Ιστορίας ή της Προϊστορίας δεν μάς περιέβαλλε περισσότερο η μυθοπλασία. Κάθε “γεγονός” μπορεί να αμφισβητηθεί, ένα ανέκδοτο μπορεί να επιβάλλεται στην προσοχή μας ως “αλήθεια”. Είναι όμως ένα συγκεκριμένο αποκύημα της φαντασίας, που μας περιβάλλει διαρκώς. Εκείνο που ζητά να μας χωρίσει. Από την αλήθεια. Να σπείρει τον διχασμό ανάμεσά μας. Έτσι που να είμαστε χωρισμένοι. Οι άνθρωποι από τους ανθρώπους. Οι γυναίκες από τους άντρες. Τα ανθρώπινα όντα από τη φύση.
 
Την ίδια, όμως, στιγμή που ζούμε σε καιρούς διχασμού και κατακερματισμού, ζούμε και σε εποχή τεράστιας κίνησης. Περισσότερο από ποτέ στην Ιστορία, οι άνθρωποι μετακινούνται, πολύ συχνά τρέπονται σε φυγή, περπατούν, στην ανάγκη, κολυμπούν, μεταναστεύουν παντού στον κόσμο. Και αυτό είναι μόνο η αρχή. Η απάντηση, όπως γνωρίζουμε, είναι να κλείσουμε τα σύνορα. Να υψώσουμε τείχη. Να αποκλείσουμε. Να απομονώσουμε. Ζούμε σε μία παγκόσμια τάξη που είναι τυραννική, όπου η αδιαφορία είναι το νόμισμα και η ελπίδα το παράνομο εμπόρευμα. Και κομμάτι αυτής της τυραννίας είναι ο έλεγχος, όχι μόνο του χώρου αλλά και του χρόνου. Η εποχή που ζούμε απέχει από το παρόν. Εστιάζει στο πρόσφατο παρελθόν και στο κοντινό μέλλον. Δεν το έχω αυτό. Θα το αγοράσω. Τώρα το αγόρασα, χρειάζομαι το επόμενο…πράγμα. Το μακρινό παρελθόν έχει ακυρωθεί. Το μέλλον είναι χωρίς επιπτώσεις. 
 
Υπάρχουν πολλοί που λένε πως το θέατρο δεν πρόκειται, ούτε μπορεί να αλλάξει κάτι από όλα αυτά. Όμως το θέατρο δεν θα φύγει. Γιατί το θέατρο είναι χώρος. Καταφύγιο, τολμώ να πω. Εκεί όπου οι άνθρωποι συναθροίζονται και αμέσως σχηματίζουν κοινότητες. Όπως κάνουμε πάντα. Κάθε θέατρο έχει το μέγεθος των πρώτων ανθρώπινων κοινοτήτων, από 50 μέχρι 14.000 ψυχές. Από ένα νομαδικό καραβάνι μέχρι κάποια στην Αρχαία Αθήνα.
 
Κι επειδή το θέατρο υπάρχει μόνο στο παρόν, αυτή την καταστροφική όψη της εποχής την αψηφά. Για το θέατρο το ζήτημα είναι πάντοτε η παρούσα στιγμή. Τα νοήματά του χτίζονται με κοινή δράση ανάμεσα στον ερμηνευτή και το κοινό. Όχι μονάχα εδώ, αλλά και τώρα. Το κοινό δεν θα μπορούσε να πιστέψει δίχως τη δράση του καλλιτέχνη. Και χωρίς την πίστη του κοινού η ερμηνεία δεν θα ήταν ολοκληρωμένη. Γελάμε την ίδια στιγμή. Συγκινούμαστε. Μέσα στη σιωπή κόβεται η ανάσα μας ή μας διαπερνά ένα σοκ. Και ακριβώς τότε, μέσα από το δράμα, ανακαλύπτουμε την πιο ουσιαστική αλήθεια: πως αυτό το μύχιο στοιχείο που θεωρούσαμε πως μας χωρίζει, το όριο της ατομικής μας συνείδησης, είναι κάτι που δε γνωρίζει σύνορα. Είναι κάτι που μοιραζόμαστε.
 
Κανείς δεν μπορεί να μας σταματήσει. Κάθε βράδυ θα είμαστε πάλι στη σκηνή. Κάθε βράδυ ηθοποιοί και κοινό θα είναι ξανά όλοι μαζί και το ίδιο έργο θα ξαναπαίζεται. Γιατί, όπως είπε (ο Βρετανός κριτικός, συγγραφέας, ποιητής και καλλιτέχνης) Τζον Μπέργκερ, “βαθιά μέσα στη φύση του θεάτρου υπάρχει ριζωμένη μια αίσθηση τελετουργικής επιστροφής”, γι’ αυτό, άλλωστε, είναι και η τέχνη των ανθρώπων των απογυμνωμένων, αυτό που, τελικά, είμαστε όλοι εμείς μέσα σε ένα κόσμο διαλυμένο. Όσο υπάρχουν καλλιτέχνες και ακροατήρια, όλο και θα λέγονται ιστορίες επάνω στη σκηνή, που πουθενά αλλού δεν θα μπορούν να ειπωθούν, είτε σε όπερες, είτε στα θέατρα των μεγαλουπόλεων ή ακόμα και σε στρατόπεδα φιλοξενίας μεταναστών και προσφύγων στη Βόρεια Λιβύη, αλλά και σε κάθε γωνιά στον κόσμο. Σε αυτή την αναπαράσταση θα είμαστε πάντοτε δεμένοι, συλλογικά.
Και αν βρισκόμασταν στην Επίδαυρο θα μπορούσαμε να σηκώσουμε τα μάτια για να δούμε πως όλο αυτό το μοιραζόμαστε με το τοπίο πέρα στον ορίζοντα. Να δούμε πως είμαστε πάντοτε κομμάτι της φύσης, πως δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτή, όπως δεν μπορούμε να δραπετεύσουμε και από τον πλανήτη. Ή αν ίσως πάλι βρισκόμασταν στο Globe, θα βλέπαμε πόσο ξεκάθαρα τίθενται σε όλους εμάς εσώτερα ερωτήματα. Και αν κρατούσαμε στα χέρια μας το Κυρηναϊκό φλάουτο των 40.000 χρόνων, θα αντιλαμβανόμασταν πως παρελθόν και παρόν είναι ένα. Πως η αλυσίδα της ανθρώπινης κοινότητας δεν θα σπάσει ποτέ από τυράννους και δημαγωγούς.
 
 
Μετάφραση: Γιώργος Παπαγιαννάκης
 
 
 
 
ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βέροιας
 
 
«Οι Δούλες» του Ζαν Ζενέ PDF Εκτύπωση
ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΘΕΑΤΡΟΥ 2018
Κ.Ε.Π.Α Δήμου Βέροιας σε συνεργασία με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Βέροιας 
Ομάδα «Πειραματική Σκηνή» 

H «Πειραματική Σκηνή» του Τμήματος Θεατρικής Υποδομής  του  ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.  Βέροιας παρουσιάζει  την  παράσταση «Οι Δούλες» του Ζαν Ζενέ στο πλαίσιο της «Εβδομάδας Θεάτρου 2018». Η παράσταση θα δοθεί την Πέμπτη 29  Μαρτίου  2018, ώρα 9.00μ.μ. στην Αντωνιάδειο Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών με γενική είσοδο 5€.

Προπώληση: γραφεία ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Βέροιας, 3ος όροφος Χώρου Τεχνών, 2331078140
 
οι συντελεστές της παράστασης:
Σκηνοθεσία: Kωνσταντίνος Αποστολίδης
Σκηνικά : Ροδούλα Παπαδάκη
Κοστούμια : ομάδα «Πειραματική Σκηνή»
Πρωτότυπη Μουσική: Αλέξανδρος Ιωσηφίδης και Λάζαρος Μπίντσης
Πιάνο: Αλέξανδρος Ιωσηφίδης
Sound effects and ambient performance: Λάζαρος Μπίντσης
Φωτισμοί: Γιώργος Βέγκος - Kωνσταντίνος Αποστολίδης
Αφίσα - πρόγραμμα : Σίμος Καραγαβριηλίδης
Οργάνωση παραγωγής – προβολή: Κατερίνα Γρηγοριάδου
 
τους ρόλους ερμηνεύουν: 
Σολάνς: Όλγα Παπαδοπούλου
Κλαίρη: Εύη Μαρκοπούλου 
Κυρία:  Μαίρη Μεγγιάνη 
 
Σημείωμα σκηνοθέτη
 
Τρεις γυναίκες, που στριμώχνονται σε δύο σώματα, ένα παράθυρο σε ένα σπίτι χωρίς καμία αχτίδα φωτός. Μια θεατρική παράσταση, στημένη και χιλιοπαιγμένη από τις δούλες στην υπέρτατη υπερβολή, πάνω σ’ ένα  σανιδένιο πάλκο καθημερινής ζωής. Ένα θέατρο μέσα στο θέατρο. Η Πειραματική Σκηνή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βέροιας για μια ακόμη φορά παίζει μαζί σας ένα παιχνίδι. Ένα παιχνίδι ενηλίκων, που αναζητά την αλήθεια μέσα στην υπερβολή, τον ψίθυρο μέσα στην κραυγή, τη λογική μέσα από την τελετουργία, τη διέξοδο μέσα από τον παραλογισμό. Που αναζητά και αποζητά τη διανοητική συνέργεια των θεατών σ’ ένα παιχνίδι ερωταποκρίσεων με κυρίαρχο ερώτημα: θέλουμε να ονειρευόμαστε ξέροντας ότι υπάρχουν κι οι εφιάλτες? Ο Ζαν Ζενέ αναφέρει, ιερά ή όχι, οι δούλες είναι τέρατα, όπως είμαστε κι εμείς, όταν ονειρευόμαστε πως είμαστε τούτο ή εκείνο. 
 
 
«Σοφία σε θυμάμαι» PDF Εκτύπωση
27–31/3,Αντωνιάδειος Στέγη Γραμμάτων Τεχνών 
 
Εβδομάδα Θεάτρου/ αφορμή η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου
Διοργάνωση: Κ.Ε.Π.Α. Δήμου Βέροιας .
Σε συνεργασία με τους  : εταιρεία παραγωγής «TEXNIS» , ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Βέροιας και  εταιρεία παραγωγής «ΛΥΚΟΦΩΣ».
 
Τετάρτη  28  Μαρτίου
«Σοφία σε θυμάμαι» της Τάνιας Χαροκόπου, σε σκηνοθεσία Μενέλαου Τζαβέλλα 
 
Η ταραχώδης ζωή της Σοφία Βέμπο «της δικής μας Σοφίας», μέσα απο δικές της διηγήσεις και νοσταλγικές αναπολήσεις, πλήρως τεκμηριωμένες, σε κείμενα της Τάνιας Χαροκόπου και σκηνοθεσία Μενέλαου Τζαβέλλα, θα ζωντανέψει επι σκηνής, στη Βέροια, σαράντα χρόνια μετά απο το τελευταίο της ταξίδι ....
 
Η γυναίκα «θρύλος», που αγάπησε και αγαπήθηκε, που δόξασε την πατρίδα αλλά και δοξάστηκε, η γυναίκα που ερμήνευσε σημαντικά τραγούδια, αλλά και αυτή, που καθιέρωσε τα αρχοντορεμπέτικα, εξιστορεί άγνωστες πτυχές της ζωής της, στοιχεία και καταστάσεις, με μια αφήγηση συνταρακτικά απλή και ανθρώπινη.
 
Η συγκλονιστική καριέρα της Σοφίας, τα τραγούδια της, τα ερωτικά της σκιρτήματα, η δυναμική φιλόδοξη προσωπικότητά της, μεταφέρονται στην σκηνή, απο την Γεωργία Ζώη μια από της σημαντικότερες ηθοποιούς της Ελληνικής θεατρικής σκηνής, που ενσαρκώνει αυτόν τον τόσο νευραλγικό ρόλο και ερμηνεύει ζωντανά, τα σπουδαιότερα τραγούδια της ηρωίδας, συνοδευόμενη από ακορντεόν.
 
Λίγα λόγια για το έργο:
 
Η Σοφία στο απόγειο της καριέρας της και στα πλαίσια μιας τελευταίας συνέντευξής της, αναπολεί την πορεία της ζωής της.
Συγκινησιακά φορτισμένη, περιγράφει γεγονότα ευχάριστα αλλά και δυσάρεστα, που την σημάδεψαν απλά αλλά και σημαντικά.
Για πρώτη φορά στη ζωή της, εξιστορεί απροσδόκητες καταστάσεις, επαναφέρει στην μνήμη της πρόσωπα, παραστάσεις, ευχάριστες στιγμές, ερωτικές συμπεριφορές και αποκαλύπτει ιστορικά γεγονότα, σε μια διήγηση βγαλμένη από την καρδιά της. 
Αναπολεί και χαίρεται, θυμάται και συγκινείται και με πραγματική έκφραση αγάπης για τα τραγούδια της, ερμηνεύει μοναδικά τις μεγαλύτερες επιτυχίες της.
 
Παραγωγή: TEXNIS Οργάνωση Θεάματος 
 
Διανομή: 
Γεωργία Ζώη 
Ηλίας Μιχαήλ
Σπύρος Νίκας (ακορντεόν)
 
Συντελεστές:
Κείμενο: Τάνια Χαροκόπου
Σκηνοθεσία: Μενέλαος Τζαβέλλας
Καλλιτεχνικός σχεδιασμός (σκηνικά – κοστούμια): Ανθή Πετρουλάκη
Μουσική επιμέλεια: Χρήστος Δήμας
Βοηθός σκηνοθέτη: Τάνια Χαροκόπου
Φωτογραφίες – Video art: Δημήτρης Καραντινόπουλος
 
Υπο την Αιγίδα του Ομίλου Unesco Πειραιώς & Νήσων
 
Αντωνιάδειος Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών, ώρα 9.00μ.μ
Είσοδος 10€ (προπώληση)
 
Προπώληση εισιτηρίων: (Έναρξη προπώλησης Tρίτη  20/03 )
 
ΧΩΡΟΣ ΤΕΧΝΩΝ ΔΗΜΟΥ ΒΕΡΟΙΑΣ, Π.Μελά & Μπιζανίου γωνία, τηλ 2331078100 γραμματεία ΚΕΠΑ & γραμματεία ΔΗΠΕΘΕ, 2331078140 
Βιβλιοπωλείο  ΕΠΙΚΑΙΡΟ, Βενιζέλου  36, τηλ.2331024612
Καφέ ΜΠΡΙΚΙ, Μητροπόλεως  44, τηλ. 2331020201
Ουζερί  ΣΤΑΣΟΥ ΜΥΓΔΑΛΑ, Μητροπόλεως 12  τηλ.   2331120327
ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ : Κ.Ε.Π.Α. Δήμου Βέροιας 
 
 
<< Έναρξη < Προηγούμενο 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Επόμενο > Τέλος >>

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL