Μέσα στις αίθουσές της μεγάλωσαν παιδιά, αντήχησαν μουσικές, ενώθηκαν φωνές και γεννήθηκαν όνειρα. Άλλοι πέρασαν κρατώντας ένα μουσικό όργανο, άλλοι φορώντας τα πρώτα τους παπούτσια χορού, άλλοι με χρώματα στα χέρια και άλλοι αναζητώντας τη δύναμη της παράδοσης και της δημιουργίας. Και όλοι, με έναν τρόπο μοναδικό, άφησαν εδώ ένα κομμάτι της ψυχής τους.

Η Αντωνιάδειος Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, δεν υπήρξε μόνο ένας χώρος πολιτισμού. Υπήρξε σημείο αναφοράς και συνάντησης. Ένα καταφύγιο τέχνης και έκφρασης. Ένα σπίτι ανοιχτό για κάθε γενιά της πόλης, ένας χώρος φιλοξενίας για συλλόγους, φορείς, διοργανώσεις, συνέδρια, εκθέσεις, εκδηλώσεις και εκπαιδευτικές δράσεις.

Στη σκηνή της χειροκροτήθηκαν παραστάσεις και συναυλίες, μα πίσω από κάθε φως και κάθε αυλαία κρύβονται οι στιγμές που δεν ξεχνιούνται: το πρώτο άγχος πριν την εμφάνιση, η συγκίνηση μιας μελωδίας, το βλέμμα των γονιών, το χαμόγελο του δασκάλου, η σιωπή λίγο πριν το χειροκρότημα.